Brechtje Zwaneveld

Rudolphi Producties koos afgelopen ITs Festival de drie beste korte voorstellingen van afstuderende makers en bracht ze als winnaars samen in een aangenaam verrassende toneelavond.
Om te beginnen is daar NXT LVL, een ijzersterke live videogame van drie acteurs die afstudeerden aan de Toneelacademie Maastricht. Het geheel is ingebed in een ietwat gezocht verhaal over een met pi en oneindigheid dwepende God, maar het drietal speelt een verdomd aardig robbertje houterige gamefiguren weg. Hun loopjes - beperkt tot heen en weer bewegen voor een videoscherm - en monotone ‘game-oneliners’ (you will feel the fury of my fists) versmelten moeiteloos met de bewegende gameachtergronden van spacestation ‘under attack’, ingewikkeld gangenstelsel en minecraft-omgeving.

‘De tekeningen van Max Velthuijs hebben een bijzondere melancholie. Kikker en zijn vriendjes leven in een simpele wereld, maar ondertussen is wat ze meemaken helemaal niet zo mooi en simpel. Die poëzie probeer ik te vangen’, vertelt Fons Merkies.
De bekende filmmuziekcomponist (van o.a. De Poolse bruid, Alles is familie en jeugdfilms als Brammetje Baas) regisseert de laatste jaren zo af en toe familiemusicals bij Theater Terra ( o.a. De gebroeders Leeuwenhart, Dribbel). Dit seizoen regisseert hij de jubileumvoorstelling Kikker is jarig.

Vragen over vergankelijkheid, loslaten en troost; De dunne draad van het leven wordt op Cultura Nova kernachtig geraakt in prikkelende ervaringen op onverwachte locaties.

Peter van Heeringen staat met zijn armen over elkaar. Hij draagt een grijze, gebreide coltrui van het suffige soort en zijn blik is ‘op zijn hoede’. Maar om zijn mond speelt een klein, nieuwsgierig lachje. Hij kijkt naar Majd Mardo, zwarte krullen, rugzak om, blik naar beneden, defensief. De lucht is geladen en wat zal volgen is onvoorspelbaar. De twee acteurs spelen respectievelijk een mentor en een radicaliserende leerling. Hun relatie is explosief en het is de vraag of de mentor de juiste houding weet te vinden om door de verdedigingsmechanismen van de miskende leerling heen te beuken.

Met haar tengere meisjeslichaam en doorleefde mimiek riep Sophie Warnant in Bekdichtzitstil een jongetje in het leven dat evenveel afkeer als medeleven afdwingt. Ze won voor deze rol een Zilveren Krekel, waarmee ze een van de kanshebbers is voor de Gouden Krekel 2014 in de categorie ‘beste podiumprestatie’.

Door Brechtje Zwaneveld

Het publiek neemt plaats in ligstoelen onder een sprookjesachtig bladerdak van enkele bomen. De regen druppelt nog wat na, het is donker en de houding in de ligstoel dwingt de blik naar de onooglijke gevel van een hoog gebouw. Tegen die gevel aan hangt een groot, wit vierkant. Daarop zijn, in reliëf, vormen te onderscheiden: een driehoek, een rechthoek, een nog wat bredere rechthoek en een cirkel. Dan dimt het licht op het publiek en blijkt er een man op het randje van het vierkant te zitten. Zijn benen bungelen over de rand. Behendig staat hij op en balanceert hij over de rand van het vierkant. En dan gebeurt er iets onverwachts: Hij laat zich vallen. Maar hij valt niet. In perfect horizontale positie blijft hij steken, evenwijdig aan de grond die meters onder hem ligt.

Achter een grote snijplank in Eetlokaal LT staat een jongen. Hij is doof. In gebarentaal legt hij aan het publiek uit wat het verschil is tussen ‘julienne’ (in reepjes gesneden) en ‘brunoise’ (in blokjes gesneden). Buiten op het raam staat de tekst ‘eten en drinken in de dovencultuur’ en hij is een van de doven die hier werken.

‘Je hoeft je niet schuldig te voelen hè, dat je hier bent’. Achter me staat een pubermeisje. Ze fluistert in mijn oor, ik kan de weeïge geur van de Hubba Bubba kauwgum in haar mond ruiken. ‘Mammaaaaaaaa!’, schreeuwt ze vervolgens snerpend samen met haar dertien ‘zusters’. Ik ben onderdeel van een ritueel over het onschadelijk maken van moeders.

Een stuk of twintig toeschouwers krijgen bij aanvang van De dag dat de papegaai zelf iets wilde zeggen een buzzer met de opdracht: ‘Als ie gaat, zeg je duidelijk na wat er net op het podium is gezegd’. Jetse Batelaans debuut als artistiek leider van Theater Artemis gaat over napraten dat stiekem hetzelfde blijkt te zijn als voorzeggen en eigenlijk niets anders is dan een onhandige uiting van diepgewortelde schroom.