Brechtje Zwaneveld

Een kleurrijke supermarkt met uitpuilende schappen. Bij de kassa staat een lange rij. De bankpas van een vrouw weigert, ook als ze de broccoli en de chips-in-de-aanbieding schoorvoetend achterwege laat. Haar zoon wordt boos en tegelijk probeert hij de schaamte te sussen die zich meester maakt van zijn moeder. De rij groeit en de mensen mopperen steeds venijniger.
Zo opent Das Pommes-Paradies, de tweede voorstelling van 10CHILDREN – art for change, de beweging waarmee regisseur Liesbeth Coltof en dramaturg Dennis Meyer in tien steden over de hele wereld focussen op de pijn én de weerbaarheid van kinderen die opgroeien in schrijnende armoede.

THEATERPROJECT VAN LIESBETH COLTOF EN DENNIS MEYER GAAT DE WERELD OVER

Educatieafdelingen van gezelschappen stonden dertig jaar geleden in de kinderschoenen. Met welke opdracht begonnen de educatiemedewerkers van het eerste uur aan hun taak? TM sprak hierover met vier pioniers – Els van der Jagt, Dorien Folkers, Lex Prinzen en Wilma Smilde – die eind jaren tachtig van de vorige eeuw aan de wieg stonden van de educatieve diensten van theatergezelschappen.

Ze wonen in hetzelfde blok. Een betonnen blok waar de appartementen klein zijn en naar oude pis ruiken. Dat blok blijft aan je voeten kleven, eens in het blok altijd in het blok. Het blok is gemeen, maar zij spelen er. Ze zoeken elkaar op, maken muziek en dromen van rust tussen de sterren en een ‘huis met een puntdak en een achtertuin’ voor iedereen. ‘Ze’ zijn Bootsy, Sammy en Jos en de wereld vindt ze dom, lui en nutteloos, maar heeft nooit de moeite genomen zich voor ze te interesseren.

Na veertig jaar jeugdtheater nam Liesbeth Coltof afscheid als artistiek leider van De Toneelmakerij. Drie jonge (jeugd)theatermakers ondervragen haar over moed, twijfel en de nieuwe noodzaak van feminisme. ‘Ik was gewoon een loser omdat ik jeugdtheater wilde maken.’

Bruno’s opa was een held. ‘Het mooiste dat hij gaf, was het oor van een giraf’, zingt acteur Marijn Klaver als Bruno over zijn opa. Nu is opa dood en Bruno net verhuisd. En hoewel Bruno op alles met een ijl, hoog, niks-aan-de-hand-stemmetje ‘oké’ antwoordt, valt het allemaal niet mee. MaxTak bewerkte het succesvolle kinderboek Bruno wordt een superheld van de Noorse Håkon Øvreås tot onpretentieus, aanstekelijk muziektheater.

Met De krijtkring neemt Liesbeth Coltof waardig, feestelijk én in haar eigen stijl afscheid van ruim dertig jaar artistiek leiderschap in het jeugdtheater. De voorstelling is een vertrouwd staaltje ‘Liesbeth Coltof’: muzikaal, rauw, talig, groots, complex en met een oprechte uitspraak over het goede in de mens.

‘Ik kijk al tweeënveertig jaar naar mensen, zo’n zeven maanden per jaar, 5 à 6 uur per dag. Mijn vak ís kijken.’

Liesbeth Coltof (64) neemt dit seizoen afscheid als artistiek leider van de Toneelmakerij. Dat doet ze met de regie van De Krijtkring, een grote muziektheatervoorstelling gebaseerd op Bertolt Brechts Kaukasische krijtkring.

In Foei van BonteHond proberen twee wetenschappers in een laboratorium te onderzoeken waar het kwaad zich precies schuilhoudt en hoe ze zich daarvan kunnen ontdoen. Want ze willen dolgraag ‘goed’ zijn, deze twee wetenschappers. Natuurlijk. Net zoals kleuters. En net zoals volwassenen trouwens. Maar dat het allemaal echt niet zo eenvoudig is, blijkt al snel.