Brechtje Zwaneveld

‘Jullie komen voor een klucht, dan kunnen jullie die krijgen ook’, zo wordt het 6+premièrepubliek van Klucht gewaarschuwd. De toeschouwers moeten oppassen want er zitten moeilijke woorden in de voorstelling, de acteurs zullen in hun ondergoed rondlopen en het gezelschap (BonteHond) acht zich niet verantwoordelijk voor verwarde reacties na afloop.

René Geerlings en Job Raaijmakers bedachten eerder samen de voorstellingen Aap en beer en Niet huppelen! Beide voorstellingen namen met veel slapstickhumor en een compleet over-de-top-geluidsdecor een prettig loopje met de verwachtingspatronen van vierjarigen. Dit keer zijn de zesjarigen aan de beurt en wordt er flink geklungeld in de relationele sfeer.

Hij rammelt olijk op een ukelele. Zingt. Haalt van alles uit een rugzak. Probeert te praten. Probeert contact te maken. Probeert te begrijpen. Hij is Kajetan Uranitsch in zijn solo Amatourist, een performance over een amateur op reis.

'Wat ik te vertellen heb is poëzie.' En dat blijkt ook zo te zijn. Een Lolita, een tekst van Bernard Dewulf, vangt de schoonheid en de onvermijdelijkheid van een allesomvattende episode uit het leven van een man en een tienermeisje, Nabokovs beroemde personages Humbert Humbert en Lolita. De zuivere enscenering zonder enige poespas van de afstuderende Belle van Heerikhuizen tilt de poëzie van Dewulfs tekst bovendien boven zichzelf uit.

Op een hoekje van de rode toneelvloer zit de 77-jarige acteur Jaap van den Top. Hij meldt dat hij even aan het wachten is op de andere twee spelers, Jip Vuik en Jochum Veenstra. En aangezien hij toch aan het wachten is kan hij net zo goed even vertellen waar de voorstelling, Oude mensen weten niks van oorlog (10+), over gaat.

Met de monoloog Mona slaat theatermaker Alexandra Broeder een andere richting in. Ze ontleende het personage aan de bestsellerroman Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck. Representeerden de kinderen met wie Broeder werkte eerder conceptuele mechanismes, in Mona mag het publiek kijken naar wat het ziet: een kind.

Door Brechtje Zwaneveld

Bewonderend staart André ’s nachts naar de maan. Samen met zijn Muis. Die verkondigt dat de maan van kaas is en dat er iemand van eet. Volgens André kan Muis helemaal niet weten of de maan van kaas is, omdat hij er nooit is geweest. En dus zit er maar één ding op.

Tessa Jonge Poerink staat met lange Barbie benen in een bruidsjurk lieflijk te wuiven met haar witgehandschoende ranke handjes. Willemijn Zevenhuijzen geeft haar weelderige krullen met de föhn nog een extra wapperende fotomodellen-look. In werkelijkheid is Jonge Poerink 1.25 meter, zo zien we als Zevenhuijzen de föhn vervangt voor een blower en alle kunstmatige ledematen worden weggeblazen. Zevenhuijzen zelf is in haar hoofd ‘een hark’, zo vertelt ze aan het begin van de voorstelling. Ergens halverwege verschijnt ze in een ‘Muchachomalo’-mannenonderbroek waar ze een bol sokken in duwt. Moet die links, rechts of middenvoor liggen?

‘Wij gaan absoluut geen theater doen, jullie kunnen opgelucht ademhalen.’ Felix Schellekens komt, gewapend met flip-over, een waarschuwingscursus geven over de gevaren, bijwerkingen en gezondheidsrisico's van theater. Er zal niks onverwachts gebeuren, hij en zijn stagiaire Henke Tuinstra dragen géén kostuums maar hun eigen kleding en de mensen in de zaal zijn géén publiek.
In drie kwartier doet het tweetal ons haarfijn uit de doeken dat theater geestdodend werkt, dat kinderhersenen kunnen smelten van theater en dat fantasie een gevaarlijk virus is dat voor je het weet is omgeslagen in een alles vernietigende epidemie.

Onweer, mist, flikkerende schemerlampen en een grote donkerbruine kast vol boeken en merkwaardige frutsels. Hier is het niet pluis, hier kunnen wel eens vreemde dingen gebeuren, het is nog net geen vrijdag de dertiende. Het griezelkabinet van muziektheatergezelschap Samba Salad doet zijn naam eer aan en schuwt het cliché niet.